Sen uyursun geceleri bana yaren edip Şimdi sen yıldızları bana bırakırsın Bir divane gibi dilsiz seccadelerde En imkansız duaları bana bırakırsın Gidersin, ardına dönüp son kez bakmadan Bir damla gözyaşını, omzuma akıtmadan Yolda gölgeni, kulağımda sesini bırakmadan En sessiz vedaları, bana bırakırsın

Description

Bazı yollar yürünmez.

Hatırlanır.

Gökçen, çocukluğundan beri rüyalarında çağrılan bir yolun eşiğinde yaşar.

Bir beyaz kurt, dedesinden kalan çatlak camlı bir saat ve ataların hafızasından yükselen kadim bir ses, onu unuttuğu bir hakikate doğru sürükler.

Agartha bir yer değildir.

Yerin kalbi, bilginin saklandığı merkezdir.

Türk mitolojisinde Ergenekon diye fısıldanan o kapalı vadi, aslında aynı hatırlayışın adıdır.

Bu yol; dağın içinden geçer, karanlıktan doğar.

Demir erir, kabuk çatlar, insan kendisiyle yüzleşir.

Giren herkes çıkamaz.

Çıkan herkes eskisi gibi kalamaz.

Gökçen’in Yolu, şamanik hafızanın, atalarla kurulan bağın ve bir kadının kendi özüyle yeniden doğuşunun hikâyesidir.

Ergenekon’dan çıkış, Agartha’yı hatırlamakla başlar.